سون گورَك بافي يا سبدبافي :
درگذشته نه چندان دور درمناطق روستايي وعشايري سيستان با استفاده از ساقه هاي خشك شده گندم وجو  انواع سبدهاي زيباي كوچك وبزرگ مي ساختند كه به آن "سون گورك" يا سبد اطلاق مي كردند.
نحوه ساختن آن شبيه سبدبافي با تركه گز ميباشد ، بعدازدروي گندم وجو ، ساقه آنها ازخوشه جدا وساقه ها كه اندازه بعضي ازآنها 50 سانتيمتر بيشتربود دسته بندي وبه مدت  دو تا سه روز درداخل آب گذاشته ميشد تا خوب نرم وانعطاف پذير شود ، سپس توسط فرد بافنده دراشكال مختلف بافته ميشد.
اين سبدها يا سون گورك ها به شكل كوزه هاي دهان گشاد ولي در سايز كوچك ساخته ميشد و از آن براي نگهداري تخم مرغ ، آچار خوردني ، كشك وهمچنين براي نگهداري استكان ونعلبكي و...استفاده ميشد.
درحال حاضر كشور چين ازصنعت صنايع دستي ويژه ساقه هاي گندم وجو ساليانه ميليونها دلار درآمد ارزي دارد ولي درسيسان اينگونه صنايع كه بسيار نيز رواج داشته به بوته فراموشي سپرده شده است و سيستاني ها ي عزيز ما ازاين پتانسيل بالقوه كارآفريني ودرآمدزايي كه فرهنگ كار وتلاش ما ايرانيهاست هر روز بيشتر وبيشتر فاصله ميگيرند ومسئولين دولتي نيز در راستاي راه اندازي كارگاهاي صنايع دستي بومي همانند كارگاههاي سفالگري كلپورگان كوتاهي كردنند.

طناب بافي بنام "گيس"
سيستاني ها درگذشته صاحب نخلستانهاي بزرگي بودنند كه متاسفانه ازآنها درحال حاضر معدود اندكي باقي مانده است زيرا فرهنگ نخل داري را ازدست داده اند، اگرچه ديگرهم استاني هاي ماداين امر همت كرده هزاران هكتار نخلستان جديد ايجاد وبرموجودي نخيلات استان ما افزوده اند.
 درگذشته سيستانيها بجاي درست كردن طنابهاي نخي وپشمي ازپوسته ي درخت نخل طناب هاي بسيار محكم ومقاوم ميبافتند و عمدتا روستائيان وعشاير ازآنها براي بستن بار وحمل ونقل كالا استفاده ميكردند.
نخوه بافتن طناب گيس ازكار سبد بافي ساده تر بود وخواباندن پوسته نخل درآب براي انعطاف پذير شدن قبل از تبديل آنها به طناب وحتي بعدازآن ودرهنگام بستن بار وكالا براي جلوگيري ازشكنندگي ازاهميت خاصي برخوردار بود.
عمرطنابهاي ضخيم "گيس"وانعطاف پذيرشدن آنها هنگام كشش هاي مقاومتي بستگي به ميزان مدت داخل آب بودنشان بود كه اغلب مردم روستايي يكساعت تا دوساعت قبل از استفاده، انهارا داخل نهر وياجوي آب مي انداختند تاخوب منعطف وياباصطلاح محلي"خازه" شوند.
منبع: وبلاگ سي يال وتبار/ وبلاگ اصول